NIFC LOGO
NIFC LOGO
Ignacy Feliks Dobrzyński
1807–1867
BIOGRAM

*25 II 1807 Romanów na Wołyniu, †9 X 1867 Warszawa

Kompozytor, dyrygent, pianista i pedagog. Początkowo pobierał nauki w kolegium jezuickim w Romanowie, następnie – w latach 1817–21 – w Winnicy, gdzie ukończył Gimnazjum Podolskie. 

Muzykę studiował najpierw u ojca, Ignacego – skrzypka, kompozytora i dyrygenta, od 1825 zaś pod kierunkiem Józefa Elsnera w Warszawie – początkowo prywatnie, a w latach 1826–28 w Szkole Głównej Muzyki. Komponować zaczął jeszcze w Winnicy. W Warszawie, w której pozostał do końca życia, rozwijał ożywioną działalność kompozytorską, pedagogiczną, organizował zespoły muzyczne, zabiegał o urządzanie koncertów symfonicznych, na których występował jako dyrygent. Zdobył też uznanie jako nauczyciel gry na fortepianie – owocem tej pracy stała się Szkoła na fortepian (wydana przez wydawnictwo Sennewald, Warszawa 1845).

W 1835 zdobył II nagrodę na konkursie kompozytorskim w Wiedniu za II Symfonię c-moll op. 15, która wykonywana była także w Warszawie (fragmenty) i Lipsku pod dyrekcją Feliksa Mendelssohna oraz wydana w Warszawie w 1862 przez Sennewalda w opracowaniu na 4 ręce pod tytułem Symfonia charakterystyczna w duchu muzyki polskiej

W latach 1836–38 skomponował swoją pierwszą operę, Monbar czyli Flibustierowie op. 30, której fragmenty w wersji koncertowej zaprezentowane zostały w Warszawie, Poznaniu, Berlinie i Dreźnie, prapremiera sceniczna odbyła się zaś w 1863 w warszawskim Teatrze Wielkim. 

W latach 1841–43 Dobrzyński uczył muzyki w Instytucie Aleksandryjskim Wychowania Panien. W marcu 1845 rozpoczął podróż artystyczną do Berlina, Lipska, Drezna, Monachium, Bonn, Frankfurtu nad Menem i Wiednia, podczas której prezentował własną twórczość kompozytorską. W Berlinie musiał pozostać dłużej, zarabiając lekcjami muzyki, ponieważ zamknął sobie drogę powrotu do kraju napisaniem kilku pieśni patriotycznych, m.in. Do matki Polki (słowa Adama Mickiewicza). Do Warszawy powrócił dopiero we wrześniu 1847. W 1852 został zaangażowany jako dyrygent opery do Teatru Wielkiego, ale pozostał na tym stanowisku niecały rok. 

W następnych latach dyrygował jedynie orkiestrą operową na koncertach symfonicznych, m.in. w salach Resursy Kupieckiej. W październiku 1857 zorganizował Orkiestrę Polską Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego, złożoną z wybitnych członków orkiestry Teatru Wielkiego, która do grudnia 1857 co tydzień dawała koncerty w Nowej Arkadii przy ul. Mokotowskiej. W latach 1858–60 brał udział w pracach komitetu powołanego do założenia Instytutu Muzycznego. W tym czasie został również członkiem lwowskiego Towarzystwa Muzycznego. Po 1860, ze względu na zły stan zdrowia, stopniowo rezygnował z udziału w życiu muzycznym stolicy i poświęcił się wyłącznie kompozycji.

Planowane wydawnictwa:

Koncert fortepianowy As-dur op. 2 (2018)
II Symfonia op. 15 (2017)
Opera „Monbar, czyli Flibustierowie” op. 30 (2018)
Utwory fortepianowe (2018)