NIFC LOGO
NIFC LOGO
Maria Szymanowska
1789–1831
BIOGRAM

*14 XII 1789 Warszawa, †25 VII 1831 Petersburg

Maria Szymanowska, z d. Wołowska – polska pianistka i kompozytorka, w grze na fortepianie kształciła się u Antoniego Lisowskiego i Tomasza Gremma. W 1810 roku po raz pierwszy wystąpiła w salonach paryskich, koncertowała następnie w Wiedniu (1815), Londynie (1818) i Berlinie (1820). W latach dwudziestych wielokrotnie z wielkim powodzeniem koncertowała w Petersburgu i Moskwie(na jednym z koncertów wykonując wspólnie z Hummlem Koncert na dwa fortepiany J. Dusika), w miastach niemieckich, ponownie w Paryżu i we Włoszech (w Rzymie, Mediolanie, Wenecji, Neapolu). W 1824 w Londynie poznała Rossiniego i Cramera, 15 stycznia 1827 r. koncertowała w Warszawie prezentując Koncert fortepianowy a-moll Hummla. W 1827 roku osiadła na stałe w Petersburgu, gdzie zajęła się głównie działalnością pedagogiczną, prowadząc równocześnie salon, w którym spotykali się wielcy pisarze, poeci, artyści i arystokraci polscy i rosyjscy, między innymi Adam Mickiewicz, Aleksander Puszkin, Michaił Glinka.

Repertuar koncertowy Szymanowskiej składał się – obok kompozycji własnych, głównie z dzieł przedstawicieli stylu brillant – Hummla, Riesa, Herza, grała utwory Ogińskiego, czasem Mozarta. Była pianistką bardzo wysoko cenioną. Maurycy Mochnacki tak pisał po jej występach w Warszawie: Udało się p. Szymanowskiej udoskonalić naturę swego instrumentu przez zbliżenie go do tonu skrzypców [!] […] Akordy, śpiewy i pojedyncze tony połączone są w jej grze harmonijnym brzmieniem […]. I dalej: czarująca prostota i wysoki stopień zrozumiałości w stylu jej gry, tudzież […] unikanie wykwintnych lub wymuszonych ozdób psujących poważny tok harmonijnej dykcji – oto, na co zwracał uwagę. Grę Szymanowskiej znamionował koncertowy rozmach, silne uderzenie i pełnia brzmienia. Goethe, którego Szymanowska poznała osobiście podczas koncertów w Mariańskich Łaźniach, podkreślał jej ujmująco piękną, pełną wdzięku kantylenę.

Kompozycje Szymanowskiej, choć nie należały do dzieł wybitnych i oryginalnych, wydawane były w oficynach niemieckich, francuskich i angielskich i w swoim czasie cieszyły się popularnością w kręgach mieszczańskich. Jej spuścizna kompozytorska obejmuje głównie utwory fortepianowe a także pieśni i romanse. Skupiła się na gatunkach muzyki salonowej stylu galant - fantazje, serenady – a także miniaturach tanecznych – mazurki, polonezy, walce. Podjęła także jeden z gatunków romantycznej miniatury lirycznej – nokturn. W historii polskiej muzyki fortepianowej przed Chopinem ważne miejsce zajmują jej etiudy. Zawierają trudne i skomplikowane problemy techniczne, potwierdzając wysoki poziom pianistycznego wykształcenia Szymanowskiej. W omówieniu wydanego cyklu owych 12 etiud (1836) Schumann pisał o ich wyjątkowej delikatności wyrazu, a jednocześnie o wszechstronności technicznej.

 

więcej o Marii Szymanowskiej na www.portalmuzykipolskiej.pl


Planowane wydawnictwa:

    Tom muzyka fortepianowa (etiudy)

    Tom muzyka fortepianowa (nokturny, inne)

    Tom muzyka fortepianowa (mazurki, tańce)