NIFC LOGO
NIFC LOGO
Aleksander Zarzycki
1834–1895
BIOGRAM

*26 II 1834 Lwów, †1 XI 1895 Warszawa

Kompozytor, pianista, pedagog, dyrygent.

Naukę gry na fortepianie rozpoczął w rodzinnym Lwowie pod kierunkiem Josepha Christopha Kesslera, następnie zaś u Rudolfa Violi (ucznia Franciszka Liszta) w Berlinie. W 1857 r. rozpoczął prywatne studia kompozycji u Napoléona-Henriego Rebera w Paryżu, następnie zaś kształcił się w zakresie kompozycji i gry na fortepianie u Carla Reineckego w Lipsku.  

W Paryżu jako pianista debiutował 30 III 1860 r. w Sali Herza. Wykonał wówczas po raz pierwszy swój Koncert fortepianowy As-dur op. 17 oraz Grande Polonaise op. 7. Od ok. 1862 r. rozpoczął intensywną działalność koncertową, występował m.in. w lipskim Gewandhausie, w Bonn, Kolonii, Wrocławiu, Poznaniu (wykonał tam Koncert fortepianowy f-moll op. 21 Fryderyka Chopina), w Wiedniu, a także w Londynie.

W 1865 r. osiedlił się w Warszawie, kontynuował jednak swoją działalność pianistyczną. W 1868 r. dwukrotnie wystąpił z orkiestrą Teatru Wielkiego w Warszawie, gdzie wykonał swój dwuczęściowy Koncert fortepianowy As-dur op. 17.

W latach 1871–1875 Aleksander Zarzycki pełnił funkcję dyrektora Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego. Jeszcze w tym samym roku utworzył chór mieszany, a rok później orkiestrę kameralną WTM, zainicjował także utworzenie wydawnictwa muzycznego działającego przy Towarzystwie. W 1879 r. objął stanowisko dyrektora Instytutu Muzycznego w Warszawie. Przyczynił się do wprowadzenia istotnych zmian w obowiązujących tam metodach kształcenia, pozyskał wybitnych pedagogów m.in. Ignacego Jana Paderewskiego, Stanisława Barcewicza, Gustawa Friemana. Zrezygnował ze stanowiska na przełomie 1887/88 lub 1888/89.

Ostatnie lata życia poświęcił głownie pracy kompozytorskiej oraz działalności koncertowej.

W swoim dorobku kompozytorskim pozostawił dzieła na fortepian i orkiestrę, m.in. nietypowy, dwuczęściowy Koncert fortepianowy As-dur op. 17 oraz Grande polonaise op. 7, a także orkiestrową Suitę polską op. 37. Tworzył również mniejsze kompozycje, utwory kameralne, dzieła na fortepian solo, w których inspirował się twórczością Fryderyka Chopina (m.in. Mazurki op. 12, 20 i 26), ale także liczne pieśni naśladujące styl Stanisława Moniuszki (m.in. Śpiewniki op. 13 i 14).