NIFC LOGO
NIFC LOGO
Michał Hertz
1844–1918
BIOGRAM

Dyrygent, kompozytor i pianista pochodzący z Warszawy; początkowo przygotowywał się do zawodu kupieckiego, odbywając praktykę bankową we Wrocławiu. Szybko jednak zrezygnował z tej drogi i podjął studia w warszawskim Instytucie Muzycznym – tam pobierał lekcje kompozycji od Adama Münchheimera. Tam też rozpoczął naukę gry na fortepianie, którą kontynuował we Wrocławiu, a od 1865 r. w Lipsku m.in. u Ignaza Moschelesa i Carla Reineckego. W Monachium podjął także studia dyrygenckie u Hansa Richtera i Hansa von Bülowa. Niestety, nie został doceniony jako koncertujący pianista – jego warszawskie występy jeszcze w trakcie zagranicznych studiów i po ich zakończeniu nie spotkały się z uznaniem krytyków. Hertz rozpoczął pracę dyrygencką (1870–1872 w poznańskim Teatrze Polskim) oraz pedagogiczną – od 1872 był nauczycielem fortepianu w berlińskim konserwatorium Sterna, a sześć lat później w Instytucie Muzycznym w rodzinnej Warszawie, gdzie osiadł na stałe. Tam też związał się z Warszawskim Towarzystwem Muzycznym – pełnił funkcję wicedyrektora, dyrygenta i pianisty – a także z Operą Warszawską (korepetytor solistów). Dzięki swej wszechstronności był ważną postacią życia muzycznego Warszawy końca XIX w.

Z twórczości Hertza w jego czasach największą popularnością cieszyły się pieśni (nurt domowego muzykowania), utwory symfoniczne, a w przypadku dzieł scenicznych melodeklamacja Dzwony, którą kompozytor oparł na motywach Marsza żałobnego z Sonaty b-moll op. 35 Fryderyka Chopina – opery Hertza nie zyskały uznania współczesnych.