NIFC LOGO
NIFC LOGO
Ignacy Marceli Komorowski
1824–1857
BIOGRAM

*24 II lub 13 I 1824 Warszawa, †14 X 1857 Warszawa

Polski kompozytor, skrzypek i wiolonczelista. Kształcił się u Wincentego Szaniora (fortepian) oraz pod kierunkiem J. Bułakowskiego i Jana Hornziela (skrzypce). Mając 14 lat został członkiem chóru prowadzonego przez Józefa Krogulskiego przy kościele ojców Pijarów w Warszawie. Od 1842 r. pobierał lekcje w zakresie gry na wiolonczeli u Józefa Szablińskiego i później u Adama Hermana. Przez krótki czas uczył się harmonii i kontrapunktu (August Freyer) oraz kompozycji (Karol Kurpiński) by następnie samodzielnie uzupełnić wykształcenie w zakresie teoretycznym. Pierwsze kompozycje Komorowskiego były przeznaczone na fortepian i miały charakter taneczny. Przyjaźnił się z Cyprianem Kamilem Norwidem, Wojciechem Gersonem, Oskarem Kolbergiem oraz Teofilem Lenartowiczem, do którego poezji skomponował muzykę. Udzielał prywatnie lekcji gry na fortepianie, skrzypcach i wiolonczeli. Od czerwca 1848 r. był nauczycielem muzyki u Kretkowskich w Kamiennej na Kujawach. Po dwóch latach powrócił do Warszawy. Został wiolonczelistą orkiestry Teatru Wielkiego, udzielał lekcji i komponował. W 1852 r. zachorował na gruźlicę (jego lekarzem był Tytus Chałubiński). Celem zdobycia środków na leczenie rozwijającej się choroby, w 1855 r. ogłosił prenumeratę cyklu pieśni Śpiewy polskie (wyd. 1856). Dla poprawy zdrowia wyjechał we wrześniu 1856 r. za granicę (Triest, Wenecja, Rzym, Paryż, Ems). W bardzo ciężkim stanie powrócił w lipcu 1857 r. do Warszawy, gdzie zmarł kilka miesięcy później. Jego grób znajduje się na cmentarzu na Powązkach.

Na dorobek kompozytorski Komorowskiego składają się pieśni, pieśni patriotyczne, miejskie piosenki, drobne utwory fortepianowe (m.in. o charakterze tanecznym). Wśród wielkich form znajdują się (zaginione) dwie kompozycje na chór i orkiestrę (Msza i Te Deum). Niewielki wpływ na Komorowskiego miała twórczość Chopina i Moniuszki. Największą sławę za życia przyniosła mu pieśń Kalina (do słów T. Lenartowicza). Chociaż nie wypracował w pieśniach własnego stylu, to jednak miał wpływ na rozwój polskiej liryki wokalnej.