NIFC LOGO
NIFC LOGO
Józef Stefani
1800–1876
BIOGRAM

Urodzony 16 IV 1800 w Warszawie syn Jana Stefaniego, u którego uczył się początkowo muzyki. Później pieczę nad jego edukacja przejął w Szkole Dramatycznej, następnie w Szkole Głównej Muzyki Józef Elsner. Już w wieku 13 lat Józef Stefani zaczął śpiewać w chórze Teatru Narodowego, a w kolejnych latach piął się po szczeblach hierarchii w orkiestrze operowej – był kotlistą, kontrabasistą, altowiolistą, skrzypkiem, kończąc na posadzie dyrygenta przedstawień baletowych, którą to funkcję pełnił w latach 1827–1858. Miał on też znaczący wkład w edukację muzyczną w Warszawie –od 1827 r. przez trzy lata był asystentem Carla Solivy w Instytucie Muzyki i Deklamacji, od 1835 r. uczył śpiewu w Szkole Śpiewu przy Teatrze Wielkim. Równocześnie uczył też muzyki i śpiewu kościelnego w szkołach ogólnokształcących i prowadził szkolne chóry, w tym w Liceum Warszawskim. W 1860 r. został inspektorem Instytutu Muzycznego.

Znaczącą część spuścizny Stefaniego stanowią balety, do których sam tworzył muzykę lub we współpracy z innymi kompozytorami, ale także kompilując i opracowując istniejące już dzieła – największą popularność zyskały tańce z Wesela krakowskiego w Ojcowie (współpraca z Karolem Kurpińskim i Józefem Damse na motywach Cudu mniemanego Stefaniego seniora). Inne dzieła sceniczne, np. operetki Lekcja botaniki lub Trwoga wieczorna, nie zyskały uznania krytyki ani publiczności. Stefani pozostawił także po sobie podręczniki dla początkujących pianistów i śpiewaków oraz zbiory prostych kompozycji dla amatorów, w tym wiele utworów religijnych.